Przewlekłe zapalenie żołądka (gastritis chronica) Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – objawy, diagnostyka, leczenie. 4.3 371 1 SŁOWA KLUCZOWE: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, zapalenie kolagenowe, zapalenie limfocytowe. Summary Inflammatory bowel diseases (IBD) is a group of chronic diseases of alimentary tract which take course with periods of worsenings and remis-sions and etiology of which still remains unclear. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego‑Crohna należą do grupy nieswoistych chorób zapalnych jelit o przewlekłym przebiegu i nieznanej etiologii. Z uwagi na niejednorodną patogenezę mają zróżnicowany obraz i przebieg kliniczny, co powoduje trudności diagnostyczne pomimo dostępności wielu Nieswoiste zapalenia jelit to wspólna nazwa dla zapalnych chorób jelit takich jak m. in. wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) czy choroba Leśniowskiego-Crohna (chLC). Częste, przewlekłe biegunki sprawiają, że chorzy muszą skorzystać z toalety nawet 20 razy w ciągu dnia. Ponadto w jej przebiegu występują kolkowe bóle brzucha, bolesne wzdęcia, gazy. Chory skarży się również na ogólne złe samopoczucie, brak apetytu. Dolegliwości te występują w łagodnej postaci schorzenia i dotyczą większości pacjentów. Objawy nie trwają jednak przez cały czas, a przechodzą w stan remisji. Ich nawrót jest Szigeloza. Jedną z przyczyn zakażenia jelita grubego jest atak bakterii z rodzaju Shigella. Należą one do bakterii gram-ujemnych, które produkują niebezpieczne dla człowieka toksyny. Wśród bakterii Shigella wyróżnia się 4 serogrupy z wieloma serotypami, a mianowicie: A (obejmującą 12 serotypów), B (6 serotypów), C (18 serotypów Lekarz ten po rozmowie zlecił ponowną kolonoskopię, która pokazała, iż całe jelito grube jest w fatalnym stanie i zaproponował operację usunięcia jelita grubego. Zastanawiałam się przez tydzień, bardzo bałam się operacji i stomii, wcześniej gdy trafiłam w internecie na zdjęcia stomii powiedziałam do męża, że ja nigdy nie Objawy raka jelita cienkiego są niespecyficzne, dlatego od momentu ich wystąpienia do czasu rozpoczęcia leczenia upływa średnio ok. 8 miesięcy. Niepokojące są: - niedokrwistość z niedoboru żelaza, która wprawdzie dużo częściej wiąże się z krwawieniem z wrzodu lub nowotworu złośliwego jelita grubego, ale może też wystąpić Nadmiar limfocytów zwykle wiąże się z zaburzeniami funkcjonowania układu odpornościwoego, często wynika z toczących się w organizmie infekcji i stanó zapalnych. Limfocytoza nie zawsze jest objawem groźnych chorób, niemniej jednak warto skonsultować wyniki badań ze specjalistą. 2. Możliwe przyczyny limfocytozy. To zbiornik, do którego dociera pokarm z jelita cienkiego. Kiedy jelito ślepe jest pełne, rozpoczyna się ruchy mięśni okrężnicy. Bierze udział we wchłanianiu wody i elektrolitów. okrężnicę (łac. colon) składającą się z kilku części. Najpierw pokarm dociera do okrężnicy wstępującej (łac. colon ascendens), przemieszcza iUM1FH. Zapalenie jelita grubego jest schorzeniem objawiającym się silną biegunką oraz bólem brzucha. Należy pamiętać, że istnieje kilka postaci choroby, odmiennych pod względem przyczyn, przebiegu oraz konsekwencji. Część z nich jest stosunkowo niegroźna, inne stanowią śmiertelne niebezpieczeństwo. Zobacz, jak odróżnić zapalenie jelita grubego mikroskopowe, rzekomobłoniaste, niedokrwienne i inne. Zapalenie jelita grubego Zapalenie jelita grubego to rozległa kategoria medyczna, obejmująca różne jednostki chorobowe o odmiennej etiopatogenezie oraz przebiegu. Ze względu na czas trwania i intensywność objawów, wyróżnia się; przewlekłe zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie jelita grubego. Jeśli natomiast chodzi o przyczyny i przebieg, klasyfikowane są takich schorzenia, jak: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego; niedokrwienne zapalenie jelita grubego; spastyczne zapalenie jelita grubego; nieswoiste zapalenie jelita grubego, w tym: zapalenie wrzodziejące; zapalenie mikroskopowe: kolagenowe; limfocytowe; zapalenie nieokreślone; choroba Leśniowskiego Crohna; Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego jest klasycznym zakażeniem szpitalnym. Wywoływane jest przez gram dodatnie pałeczki Clostridum difficile. W literaturze medycznej wskazuje się, że głównym powodem infekcji jest stosowanie antybiotyków, które zaburzają naturalną florę bakteryjną jelita grubego i obniżają poziom ochrony przed szkodliwymi patogenami. Najwyższe ryzyko generują: Cefalosporyny II i III generacji; Klindamycyna; Fluorochinolony; Niektóre penicyliny; Do zachorowań najczęściej dochodzi między 5 a 10 dniem antybiotykoterapii na oddziale szpitalnym. Sprzyja temu powszechność występowania Clostridum difficile w placówkach służby zdrowia, w szczególności w toaletach, a także na rękach personelu medycznego. Przebieg choroby jest z reguły gwałtowny - występuje ostra biegunka. To efekt działania toksyn wydzielanych przez bakterie, po namnożeniu się w jelitach. Rzekomobłoniaste, bakteryjne zapalenie jelita grubego najczęściej występuje u osób starszych. Zachorowalność u pacjentów w wieku 65 + jest dwudziestokrotnie wyższa, niż u osób przed 20 rokiem życia (dane: W. Hryniewicz i inni, Zakażenia Clostridum difficile…) Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Niedokrwienne zapalenie jelita grubego, jak sama nazwa wskazuje, związane jest z niewłaściwym ukrwieniem i natlenieniem ścian przewodu pokarmowego. Jest to schorzenie, które przebiegać może w postaci ostrej lub przewlekłej. W pierwszym przypadku przyczyną najczęściej jest zakrzep powodujący zator w jednym z naczyń doprowadzających krew do jelita, w tym przede wszystkim w tętnicy krezkowej górnej lub dolnej. Dochodzi w takiej sytuacji do tzw. zawału krezki lub zawału jelita. Efektem niedotlenienia jest: szybkie postępowanie zmian martwiczych, pękanie jelit, zapalenie otrzewnej, wstrząs, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia. Pacjent powinien natychmiast zostać poddany operacji usunięcia skrzepu, a także – ewentualnie – resekcji zniszczonego, martwego odcinka jelita. W przypadku stanu zapalnego o charakterze przewlekłym, mówi się potocznie o tzw. anginie brzusznej. Głównym powodem schorzenia jest postępująca miażdżyca, a więc rozłożony na dekady proces odkładania się blaszek zwężających światło naczyń krwionośnych. Nieswoiste zapalenie jelita grubego Mianem nieswoistego zapalenia jelita grubego (IBD) określa się kilka schorzeń. Ich cechą wspólną jest niepoznana do dziś etiologia, a także stosunkowo młody wiek dotkniętych nimi osób (zazwyczaj druga, trzecia dekada życia). Choroba Leśniowskiego Crohna charakteryzuje się występowaniem ostrych stanów zapalnych obejmujących niektóre odcinki układu trawiennego (a więc nie tylko jelita) i oszczędzających inne. Schorzenie to jest przewlekłe i nawracające. Związane z nim dolegliwości bólowe są dojmujące i wydatnie obniżają komfort życia. Przypadłość uznawana jest za typowo kobiecą, a częstotliwość zachorowań jest największa w grupie 15-35 lat. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego dotyka w równym stopniu obie płci. Choroba ta prawdopodobnie ma podłoże genetyczne, autoimmunologiczne oraz środowiskowe. Obserwuje się „dziedziczenie” na poziomie około 5-7 procent. Jednocześnie niezwykle istotna jest rola nieprawidłowych reakcji układu odpornościowego, atakującego komórki własnego organizmu. Z czynników środowiskowych wymienia się natomiast takie, jak: palenie papierosów, zakażenia bakteriami Salmonellalub Campylobacter(bakteryjne zapalenie jelita grubego) przyjmowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych dieta bogata w cukry i tłuszcze zwierzęce Mikroskopowe zapalenie jelita grubego także ma charakter przewlekły, a głównym jego objawem są ostre biegunki. W tym przypadku główną grupę ryzyka stanowią osoby w wieku 65+. Swoją nazwę schorzenie to czerpie z obecności zmian w środowisku jelitowym, które dostrzegalne są jedynie na dużym zbliżeniu pod mikroskopem, nie wykryje ich natomiast tradycyjne badanie gastroskopijne. Wyróżnia się dwie postaci choroby: kolagenowe zapalenie jelita grubego– w jego przebiegu obserwuje się ponadnormatywną ilość kolagenu w błonie śluzowej jelit, zlokalizowanego podnabłonkowo; limfocytowe zapalenie jelita grubego, charakteryzujące się zwiększoną ilością limfocytów w nabłonku Spastyczne zapalenie jelita grubego Spastyczne zapalenie jelita grubego szerzej znane jest jako zespół jelita drażliwego (IBS). Jest to schorzenie idiopatyczne (o nie do końca poznanej etiologii). Nie przez wszystkich naukowców jest ono traktowane w kategoriach osobnej jednostki chorobowej, mimo iż na związane z nim dolegliwości cierpi około 15-20 procent populacji, w szczególności kobiet po 30 roku życia. Zakłada się, że podstawowym czynnikiem sprawczym są w tym przypadku niewłaściwa dieta oraz/lub stres. Jeśli chodzi o pokarmy wyzwalające objawy IBS, wymienić w tym kontekście można różne grupy produktów, takie jak: alkohol i napoje gazowane; fasola, seler, brukselka, cebula; morele, suszone śliwki, rodzynki, banany; kakao (czekolada), kofeina (kawa); błonnik pokarmowy; Spastyczne zapalenie jelita samo w sobie nie jest groźne, towarzyszące mu dolegliwości, w tym bardzo silne bóle brzucha, wydatnie jednak obniżają komfort życia. Tym bardziej, że jest to zaburzenie przewlekłe, występujące epizodycznie przez kilka, a nawet kilkadziesiąt lat. Co ważne, IBS należy różnicować z innymi postaciami zapalenia jelit oraz schorzeniami odmiennego typu, w tym o podłożu nowotworowym. Objawy zapalenia jelita grubego Objawy zapalenia jelita grubego są zróżnicowane w zależności od postaci, jaką przybiera choroba i rzadko na tyle charakterystyczne, by samoistnie stanowić podstawę trafnego rozpoznania. Wyróżnia się: zapalenie niedokrwienne ostre: występuje bardzo silny ból (tzw. ostry brzuch), potężne napięcie mięśni (brzuch deskowaty), biegunka a następnie zatrzymanie perystaltyki jelit i niemożność wypróżnienia; niedokrwienne przewlekłe: ból brzucha kilkanaście minut po spożyciu posiłku, w późniejszej fazie także biegunki, zaparcia, nudności; rzekomobłoniaste: wodnista biegunka o bardzo przykrym zapachu, częstotliwość wypróżnień nawet do 15-20 na dobę, obecność śluzu i śladów krwi w kale; wrzodziejące: ostry ból brzucha, krwiste biegunki, obecność śluzowej wydzieliny w kale, silne parcie na stolec, gorączka, dreszcze, osłabienie; limfocytowe – ostra, bardzo wodnista biegunka bez domieszki krwi; spastyczne: ból brzucha (zwłaszcza po jedzeniu), wzdęcia, uczucie nagazowanie, skurcze, biegunki, zaparcia, ból głowy, złe samopoczucie, rozdrażnienie. Dieta przy zapaleniu jelita grubego Dieta dla osób cierpiących na zapalenie jelita grubego powinna być lekkostrawna, wartościowa pod kątem składników odżywczych, a w okresie występowania objawów – często płynna lub półpłynna. Należy pamiętać, że silne i częste biegunki powodują odwodnienie i utratę elektrolitów, zatem kluczowe jest przyjmowanie dużych ilości wody (minimum 2,5 litra dziennie), ewentualnie także preparatów elektrolitowych. W miarę ustępowania objawów, do menu stopniowo włącza się takie produkty, jak suchary, białe pieczywo, ryż, delikatnie gotowane mięso z kurczaka lub indyka, gotowaną marchew, rosół. Na co dzień, w okresach remisji choroby, organizm większości pacjentów dobrze toleruje: chude mięso takie jak kurczak, indyk, cielęcina, królik, ryby morskie - dorsz, mintaj, makrela, wędliny – szynka, polędwica, schab, tłuszcze roślinne, w tym oliwa z oliwek, olej rzepakowy, słonecznikowy, lniany, masło, warzywa i owoce: świeże, pieczone, duszone, gotowane, kiszone - w zależności od indywidualnej tolerancji, produkty zbożowe: pieczywo pszenno-żytnie, pszenne, orkiszowe, graham; kasze gryczana, jaglana i manna; ryż biały i brązowy; płatki owsiane i ryżowe, nabiał: kefir, zsiadłe mleko, maślanka, jogurt naturalny. Unikać natomiast należy produktów wzdymających ( alkohol, napoje gazowane, rośliny strączkowe) oraz tłustych ( wieprzowina, wołowina, baranina, kaczka, słonina, smalec, olej palmowy, twarda margaryna, mleko, ser). Niewskazane są też ryby wędzone i konserwowane, mięso mielone, salami, parówki, pasztet, surowe jajka, tatar, sushi. Z diety należy wyeliminować także wyroby cukiernicze i ciastkarskie, wszelkiego rodzaju słodycze oraz produkty wysokosłodzone (np. dżemy). Dodatkowo należy pamiętać o tym, by posiłki były mało obfite, ale regularne: 5 dziennie w odstępach co 2-3 godziny. Leczenie ziołami zapalenia jelita grubego Jak leczyć zapalenie jelita grubego? Oprócz diety, w terapii stanów zapalnych jelit stosuje się też naturalne ekstrakty roślinne, głównie w postaci wywarów do picia. Leczenie ziołami zapalenia jelita grubego ma na celu łagodzenie reakcji zapalnych oraz działanie kojące i osłonowe względem śluzówki układu pokarmowego. W tym kontekście poleca się między innymi odpowiednio przygotowane wyciągi z takich roślin, jak: aloes – nawilża i regeneruje błony śluzowe jelit; mniszek lekarski – jego korzeń wzbogaca i pobudza naturalną florę bakteryjną jelit; rumianek – ma działanie przeciwzapalne, działa rozkurczowo; kora dębu – łagodzi stan zapalny oraz hamuje biegunkę; szałwia lekarska pobudza wydzielanie soków żołądkowych, działa zatwardzająco, wykazuje właściwości przeciwzapalne; dziurawiec – łagodzi stres będący jedną z przyczyn zapalenia jelit, rozkurcza, łagodzi podrażnienia błon śluzowych. Należy jednak pamiętać, że ziołolecznictwo jest działaniem jedynie wspierającym profesjonalne leczenie, dlatego z objawami zapalenia jelita grubego bezwzględnie należy udać się do lekarza. Tym bardziej, że powinno się wykonać pogłębioną diagnostykę w celu określania postaci choroby i różnicowania jej z innymi, podobnymi w objawach dolegliwościami. Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Zapalenie jelita grubego jest stanem niezwykle poważnym. Schorzenie to najczęściej powodowane jest występowaniem bakterii, wirusów, drożdżaków oraz toksyn, które mogą występować w pożywieniu na przykład pestycydów. Problemy z jelitem grubym wymagają stosowania określonych leków, a także przestrzegania diety lekkostrawnej. spis treści 1. Czym jest zapalenie jelita grubego? 2. Zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka 3. Rodzaje zapalenia jelita grubego Wrzodziejące zapalenie jelita grubego Choroba Leśniowskiego-Crohna Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Mikroskopowe zapalenie jelita grubego Infekcyjne zapalenia jelita grubego 4. Objawy zapalenia jelita grubego 5. Leczenie zapalenia jelita grubego 6. Jak zapalenie jelita grubego wpływa na inne narządy? 7. Dieta przy zapaleniu jelita grubego 8. Powikłania 9. Profilaktyka zapalenia jelita grubego rozwiń 1. Czym jest zapalenie jelita grubego? Zapalenie jelita grubego to termin, który obejmuje kilka różnych chorób zapalnych jelita grubego, charakteryzujących się odmiennym mechanizmem powstawania. Choroby jelita grubego mogą wystąpić zarówno na skutek czynników autoimmunologicznych, jak i genetycznych. W wielu przypadkach spowodowane są przebytym zakażeniem bakteryjnym lub wirusowym. Każde przewlekłe zapalenie jelita grubego wymaga zastosowania odpowiedniej diety oraz terapii. Chore jelita wymagają zróżnicowanych metod leczenia. Niektóre z nich leczy się poprzez zastosowanie leków hamujących reakcję immunologiczną, niektóre antybiotykami. Zobacz film: "Dlaczego warto wykonywać badania profilaktyczne?" 2. Zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka Schorzenie jakim jest zapalenie jelita grubego może być powodowane przez szereg różnorodnych czynników. Wśród nich wymienia się przede wszystkim skłonności genetyczne ale także przyczyny immunologiczne oraz środowiskowe. Czynniki genetyczne odgrywają w kwestii zachorowania na schorzenia zapalne niezwykle istotną rolę. Jeśli nasz rodzic boryka się z chorobą, istnieje pewne prawdopodobieństwo, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego może dotknąć w przyszłości również nas. Zaburzenia immunologiczne są jednymi z najczęściej występujących przyczyn pojawiania się zapalenia jelita grubego. Są one bowiem wywoływane przez nadmierną odpowiedź układu odpornościowego na teoretycznie nieszkodliwe dla organizmu bakterie czy pokarmy. Wyzwalana jest wówczas reakcja immunologiczna powodująca uszkodzenia komórek nabłonka jelitowego przez co pojawiają się wrzody jelita grubego, nadżerki, pseudopolipy oraz usztywnienia ścian jelita. Ponadto bardzo groźne dla jelita grubego są chorobowe bakterie oraz wirusy, które także będą wyzwalały stan zapalny. Przykładem choroby wywoływanej działaniem szczepów bakterii Escherichia coli może być np. krwotoczne zapalenie jelita grubego. Spożywanie pokarmów takich jak trujące grzyby czy produkty roślinne mogące zawierać pestycydy również będą predysponowały do tego, by w organizmie pojawił się stan zapalny jelita grubego. Pasożyty przewodu pokarmowego także mogą indukować powstawanie zapalenia jelita grubego. Ważną grupę także stanowią leki, które wyniszczają florę bakteryjną oraz naruszają ciągłość błony śluzowej jelit (szczególnie antybiotyki). Wśród innych czynników zwiększających ryzyko zachorowania na choroby zapalne jelit wymienić należy: chorobę alkoholową, przewlekły stres, nadużywanie papierosów. Zapalenie błony śluzowej jelita grubego może również wynikać ze stosowania nieodpowiedniej, ciężkostrawnej diety. Po otrzymaniu wyników badań laboratoryjnych niektórzy pacjenci mogą przeczytać termin: colitis chronica non specyfica. W takiej sytuacji opis wskazuje na obecność przewlekłego stanu zapalnego. 3. Rodzaje zapalenia jelita grubego Najczęściej spotykanymi zapaleniami jelita grubego są: wrzodziejące zapalenie jelita grubego choroba Leśniowskiego-Crohna niedokrwienne zapalenie jelita grubego mikroskopowe zapalenie jelita grubego infekcyjne zapalenia jelita grubego. U niektórych pacjentów rozpoznaje się również zapalenie kątnicy. Ten nieswoisty stan zapalny jelita charakteryzuje się tym, że zapalenie, a także zmiany w śluzówce mogą być obecne w każdym odcinku przewodu pokarmowego. Schorzenie charakteryzuje się także niespecyficznymi objawami. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, znane jako wrzodziejące jelito, wrzody jelita,colitis ulcerosa, a w języku angielskim jako ulcerative colitis, jest przewlekłym stanem zapalnym jelit, należącym do grupy nieswoistych zapaleń jelit. Choroba ta, tocząc się w obrębie błony śluzowej oraz błony podśluzowej jelita grubego, może skutkować owrzodzeniami jelitowymi. Dokładna przyczyna choroby nie została poznana. Cechą charakterystyczną wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są okresy remisji oraz zaostrzeń. Następstwem procesu zapalnego zwykle jest uszkodzenie nabłonka, blaszki właściwej, a nie jak w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna, uszkodzenie błony mięśniowej. Pierwsze objawy chorobowe pojawiają się zwykle między dwudziestym, a czterdziestym rokiem życia pacjenta. Wyniki badań laboratoryjnych pokazują u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego podwyższoną liczbę białka C-reaktywnego oraz białych krwinek, nazywanych leukocytami. Badania obrazowe stwierdzają z kolei owrzodzenie jelita grubego oraz zanik haustracji. Haustracje jako zjawisko fizjologiczne, oznaczają charakterystyczne uwypuklenia ściany jelita grubego. Rokowania przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego są następujące: jeśli pacjent poddaje się regularnie leczeniu, stosuje odpowiednią dietę, może nastąpić długotrwała remisja choroby. Całkowite leczenie nie jest niestety możliwe. Najczęstszymi objawami wrzodziejącego zapalenia jelit są: śluzowo-ropne biegunki (u niektórych pacjentów stolce zawierają ropę wraz z krwią), gorączki, dolegliwości bólowe brzucha. bolesne parcie towarzyszące każdemu wypróżnieniu, gazy, ciągłe zmęczenie, obniżony apetyt, niedokrwistość. Rodzajami wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są: wrzodziejące zapalenie odbytnicy – schorzenie stanowi najłagodniejszą formę wrzodziejącego zapalenia jelit. W przebiegu choroby chorzy odczuwają częste parcie na stolec, mają uczucie niepełnego wyróżnienia. Dodatkowo wrzodziejące zapalenie odbytu powoduje krwawienie z wnętrza odbytnicy. wrzodziejące zapalenie odbytnicy i zapalenie okrężnicy – stan zapalny odbywa się w odbytnicy, znanej jako prostnica oraz dolnym końcu okrężnicy, tzn. esicy. Pacjenci uskarżają się na krwiste biegunki, dolegliwości bólowe brzucha, bolesne skurcze brzucha, uczucie parcia na stolec połączone z niemożnością wypróżnienia się. Terminem colitis spastica nazywa się czynnościowe schorzenie okrężnicy. lewostronne zapalenie jelita grubego – stan zapalny dotyczy dalszych fragmentów jelita grubego. Chorobie towarzyszą częste krwiste stolce, skurcze brzucha, dolegliwości bólowe brzucha odczuwane po lewej stronie ciała. Dodatkowo pacjenci dotknięci schorzeniem tracą kilogramy. pancolitis – jest bardzo poważną postacią wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W przebiegu choroby dochodzi do zajęcia całego jelita grubego. Wśród najczęstszych objawów lekarze wymieniają: krwawienie z odbytu na skutek wrzodów, dolegliwości bólowe brzucha, stan zapalny o różnym nasileniu, krwistą biegunkę. Dodatkowo może wystąpić gorączka, nocne poty, przemęczenie. piorunujące wrzodziejące zapalenie jelita grubego – stanowi ono również bardzo poważną postać wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W szybkim tempie dochodzi do zajęcia całej okrężnicy. Pojawiają się wrzody jelit. Pacjenci zmuszeni są bardzo często korzystać z toalety, ponieważ towarzyszą im regularne krwiste biegunki. Postać jest o tyle niebezpieczna, że może skutkować nie tylko odwodnieniem, ale także pęknięciem lub rozdęciem okrężnicy. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, określane również mianem WZJG doprowadza trwale do podrażnień jelita grubego, a także do wrzodów. Pacjenci dotknięci tym schorzeniem muszą w okresie zaostrzenia objawów stosować odpowiednią dietę. Dieta chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa) powinna być uboga w produkty rozwalniające, ciężkostrawne. Dietetycy zalecają również ograniczenie błonnika. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego zwiększa ryzyko wystąpienia choroby, jaką jest rak jelita grubego. Na nowotwór w szczególności narażeni są pacjenci zmagający się z wrzodami jelita od dawna. Czynnikiem ryzyka bywa również stwardniające zapalenie dróg żółciowych, znane jako PSC oraz rozległy zasięg choroby. Jak wyleczyć przewlekłe wrzodziejące zapalenie jelita grubego? Choroby nie da się całkowicie wyleczyć, pacjenci muszą natomiast stosować leki na wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Najpopularniejszy środek farmaceutyczny wykorzystywany w leczeniu schorzenia to kwas 5-aminosalicylowy. Niezbędne jest również stosowanie glikokortykosteroidów oraz leków immunosupresyjnych. Warto zaznaczyć, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dzieci nie jest sytuacją rzadką. Objawy chorobowe wyglądają dokładnie tak samo jak u pacjentów dorosłych. Do postawienia diagnozy potrzebne jest wykonanie kolonoskopii (badanie endoskopowe dolnego odcinka przewodu pokarmowego), a także pobranie wycinka. Niezwykle ważne jest takze przeprowadzenie badania histopatologicznego. Choroba Leśniowskiego-Crohna Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłym nieswoistym zapaleniem przewodu pokarmowego. Choroba ta może obejmować jelito cienkie i grube, a u niektórych pacjentów również inne fragmenty przewodu pokarmowego. Etiologia schorzenia nie jest znana. Szacuje się, że choroba znacznie częściej występuje u osób, które stanowią najbliższą rodzinę osób ze stanami zapalnymi jelit. Choroba Leśniowskiego-Crohna częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. U około pięćdziesięciu procent pacjentów zapalenie obejmuje jelito kręte, u pozostałych dwudziestu procent stan zapalny odbywa się w jelicie grubym. Najpopularniejszym objawem choroby Leśniowskiego-Crohna jest biegunka z domieszką śluzu oraz krwi. Pacjenci uskarżają się również na mocne bóle brzucha, uczucie parcia na stolec, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego. Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Niedokrwienne zapalenie jelita grubego występuje u pacjentów na skutek niewystarczającego dopływu krwi do ściany końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Podłożem choroby zwykle jest częściowa niedrożność tętnic krezkowych umiejscowionych w jelicie, zakrzepica żył trzewnych lub otyłość . Obszarami najbardziej narażonymi na niedokrwienie są: fragment, w którym znajduje się zagięcie śledzionowe, górna część odbytnicy, zstępnica. Na niedokrwienne zapalenie jelita grubego narażeni są pacjenci z chorobą zapalną naczyń, osoby po przebytym zawale, pacjenci z niewydolnością serca. Problem ten może wystąpić również u kobiet stosujących doustną antykoncepcję, pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, pacjentów stosujących leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi. Czynnikiem ryzyka może być także sepsa, choroba alkoholowa, zapalenie uchyłków. Ostre niedokrwienie jest z kolei bardzo często wynika z zatoru tętniczego. Typowym objawem tego typu zapalenia jelita grubego jest ostry ból brzucha, uczucie porównywalne do zawału serca (wynika ono z zamknięcia tętnicy znajdującej się w obrębie jelita). Nieleczona choroba może doprowadzić do ostrego niedokrwienia, martwicy ściany jelita, zapalenia otrzewnej, wstrząsu. Z chorobą niejednokrotnie związana jest również marskość jelita grubego. Mikroskopowe zapalenie jelita grubego Mikroskopowe zapalenie jelita grubego jest przewlekłym schorzeniem zapalnym przewodu pokarmowego o nieznanej etiologii. Bardzo często występuje ono wraz z inną chorobą o podłożu autoimmunologicznym np. cukrzycą, celiakią, reumatoidalnym zapaleniem stawów, zespołem Sjögrena, miastenią. W przebiegu mikroskopowego zapalenia jelit pojawiają się następujące objawy takie jak utrata kilogramów, dolegliwości bólowe brzucha, przewlekła wodnista biegunka bez krwi, wzdęcia. Ponieważ postawienie diagnozy nie jest możliwe dzięki takim badaniom jak kolonoskopia czy badanie radiologiczne. Indukcja remisji jest możliwa po podaniu odpowiednich środków farmaceutycznych (najczęściej jest to budezonid stosowany doustnie). Infekcyjne zapalenia jelita grubego Infekcyjne zapalenia jelita grubego spowodowane są atakiem wirusów, bakterii lub pasożytów. Do zachorowania dochodzi najczęściej wtedy, kiedy organizm zostaje zaatakowany przez salmonellę czy pałeczkę okrężnicy. Zarażenie może być również związane z rotawirusami czy adenowirusami. Do infekcyjnego zapalenia jelita grubego mogą przyczynić się również owsiki lub pełzakowica jelitowa. Zakażeniu sprzyja jedzenie nieumytych owoców i warzyw, nieregularne mycie rąk, spożywanie zainfekowanego mięsa. Typowymi objawami są: dolegliwości bólowe brzucha, gorączka, odwodnienie, biegunka. 4. Objawy zapalenia jelita grubego Objawy które mogą towarzyszyć zapaleniu jelita grubego to: wrzody na jelicie, owrzodzenie odbytnicy, stan zapalny esicy, zapalenie okrężnicy, bolesność brzucha, skurcze, krwawe biegunki, nudności i wymioty, odwodnienie organizmu, brak łaknienia, gorączka. Inne objawy chorób jelita grubego to: spadek masy ciała na skutek nieprawidłowego wchłaniania składników odżywczych, osłabienie, anemia. Zapalenie jelita grubego może wywoływać bóle brzucha 5. Leczenie zapalenia jelita grubego Jak leczyć zapalenie jelita grubego? Zapalenie jelita grubego może być leczone farmakologicznie. Czasami jednak w skrajnych przypadkach konieczna może być interwencja chirurgiczna. Terapia powinna być także wspomagana odpowiednią dietą. Leczenie farmakologiczne zapalenia jelita grubego jest stosowane przede wszystkim w jego postaci przewlekłej. Ma ono na celu zahamowanie rozprzestrzeniania się procesu zapalnego. Chroniczne zapalenie jelita grubego wymaga przyjmowania odpowiednich środków farmaceutycznych. Stosuje się wówczas leki z grupy aminosalicylanów, których stosowanie ma charakter prewencyjny i chroni przed nowotworzeniem. Kolejną grupę stanowią glikokortykosteroidy wykazujące silniejsze działanie przeciwzapalne. Ostatni rzut stanowią preparaty immunosupresyjne, które zmniejszają reaktywność układu immunologicznego i zapobiegają nawrotom choroby. W skrajnych przypadkach konieczne jest wykonywanie zabiegów chirurgicznych, które polegają na usunięciu fragmentu lub całości jelita grubego. Ponadto każdy rodzaj leczenia zapalenia jelita grubego powinien być dodatkowo wspomagany odpowiednią, lekkostrawną dietą. Należy także wówczas nawadniać organizm i prowadzić oszczędny tryb życia. 6. Jak zapalenie jelita grubego wpływa na inne narządy? Zapalenie jelita grubego powoduje nie tylko dyskomfort czy problemy w prawidłowym funkcjonowaniu układu pokarmowego. Schorzenia takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego istotnie wpływają na funkcjonowanie innych narządów. Pacjenci zmagający się z tymi chorobami często uskarżają się na bóle stawów, artretyzm, rumień guzowaty, zapalenie spojówek, ból i zaczerwienie oczu, zaczerwienienie skóry, osteoporozę, afty w obrębie jamy ustnej, kamienie nerkowe oraz osłabienie kości. Ostatni z objawów często wynika ze spożywania bardzo małej ilości nabiału, a także stosowania steroidowych środków farmaceutycznych. 7. Dieta przy zapaleniu jelita grubego Pacjentom z zapaleniem jelit zaleca się usunięcie z codziennej diety produktów, które wywołują reakcję immunologiczną. Przy nasileniu dolegliwości zwykle wyklucza się z jadłospisu następującą żywność: wina, piwa, szampan, dojrzewające sery żółte, sery pleśniowe, banany, pomidory, słodycze, dojrzewające szynki i kiełbasy, pasztety, konserwy rybne, skorupiaki, grzyby, drożdże. Bez względu na to, czy mamy do czynienia z chorobą Leśniowskiego i Crohna czy schorzeniem o nazwie wrzodowe zapalenie jelita grubego, pacjentom zaleca się stosować dietę bezresztkową, zwaną również dietą ubogoresztkową lub niskobłonnikową. Błonnik, czyli włókno pokarmowe wykazuje działanie drażniące na błonę śluzową jelita. Jelito grube jest szczególnie wrażliwe na różnorodne alergeny pokarmowe wśród których wymienia się najczęściej: fermentowane produkty mleczne, jaja, niektóre owoce i warzywa, orzechy oraz rośliny strączkowe. W fazie remisji pacjenci powinni zadbać o produkty lekkostrawne, obfitujące w składniki mineralne, witaminy oraz składniki odżywcze. 8. Powikłania Powikłaniem wrzodziejącego zapalenia jelit mogą być: kamienie nerkowe, ropnie kryptowe, nadżerka odbytu, nadżerki jelita, znane jako nadżerka jelita grubego, nowotwory jelita grubego, problemy związane z funkcjonowaniem stawów i kości, perforacja jelita grubego, ostre rozdęcie okrężnicy, czyli megacolon toxicum – skutkiem tego problemu zdrowotnego jest poszerzenie, a także rozdęcie jelita grubego krwawienie z jelit, odwodnienie. Z kolei najczęstszym powikłaniem w chorobie Leśniowskiego-Crohna jest: anemia, choroby skórne, osteoporoza, ropień wewnątrzotrzewnowy, zapalenie stawów, rak jelita grubego. Powikłaniami w niedokrwiennym zapaleniu jelita grubego są: ostre niedokrwienie, martwica ściany jelita, zapalenie otrzewnej, wstrząs, posocznica. Brak szybkiej reakcji może skutkować również śmiercią pacjenta. 9. Profilaktyka zapalenia jelita grubego Profilaktyka zapalenia jelita grubego w większości przypadków jest niemożliwa, ponieważ zarówno choroba Leśniowskiego-Crohna, infekcyjne zapalenie jelita grubego, jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego spowodowane są działaniem różnorodnych, często nieznanych czynników. Nie mamy możliwości ustrzec się przed działającymi chorobotwórczo pasożytami, wirusami czy bakteriami, podobnie jak nie mamy wpływu na naszą genetykę. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy Jednym z częstszych powodów zgłaszania się pacjentów na wizytę do lekarza są choroby jelit. Objawy zazwyczaj są uciążliwe i zmuszają do szybkiej interwencji. Zdarza się jednak, że proces chorobowy ma charakter przewlekły, a dolegliwości są mniej nasilone. Objawy choroby jelita grubego oraz cienkiego często nie różnią się od siebie. Objawy choroby jelitJelito grube – choroby, objawyJelito cienkie – choroby, objawyChoroby jelit – objawy skórne Często występujące objawy choroby jelit to na przykład zmiany rytmu wypróżnień, nudności oraz wymioty. Schorzenia takie jak nieswoiste zapalenia jelit, nowotwór, uchyłkowatość i inne choroby jelita grubego objawiać się mogą dopiero po dłuższym czasie trwania procesu chorobowego. Niektóre choroby jelit mogą reprezentować swoje symptomy na powierzchni skóry. Objawy ze strony przewodu pokarmowego są bardzo do siebie podobne, dlatego aby postawić odpowiednią diagnozę, zazwyczaj niezbędne jest wykonanie wielu badań dodatkowych. Niespecyficznymi objawami chorób jelita są: zmiany w konsystencji stolca (pojawiają się zaparcia lub biegunki) obecność świeżej krwi lub śluzu w stolcu nudności wymioty bóle brzucha stan podgorączkowy lub gorączka zaburzenia wchłaniania substancji odżywczych. Najczęstszym powodem zgłaszania się do lekarza w związku z chorobami przewodu pokarmowego są zapalne choroby jelit. Objawy charakteryzują się przede wszystkim zwiększoną ilością oddawanego kału, jego półpłynną konsystencją, często pojawiają się też nudności, wymioty, a także gorączka. W przebiegu tych schorzeń może dojść do szybkiego odwodnienia organizmu, co objawia się zmniejszoną elastycznością skóry i podsychaniem śluzówek. Nieswoiste zapalne choroby jelit, takie jak choroba Leśniowskiego – Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego, to choroby o podłożu autoimmunologicznym, które mogą wystąpić na różnych odcinkach przewodu pokarmowego, mają charakter przewlekły, a ich objawem może być znaczny spadkiem wagi. Najczęstszą przewlekłą chorobą dotykającą jelita jest choroba jelita drażliwego. Objawy nie mają podłoża organicznego ani biochemicznego. Zazwyczaj pojawiają się bóle brzucha i zmiana rytmu wypróżnień. U około 80% osób cierpiących na to schorzenie występują zaburzenia psychiczne. Czym charakteryzują się choroby jelit u dzieci? Objawy są zazwyczaj bardziej uciążliwe, częściej dochodzi do odwodnienia organizmu. Straty w gospodarce wodno-elektrolitowej muszą być uzupełnione jak najszybciej, gdyż znaczne utraty płynów w związku z wymiotami i biegunką mogą doprowadzić do konieczności hospitalizacji. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Zdrowie umysłu, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z głębokim skupieniem, 30 saszetek 139,00 zł Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw suplementów, 30 saszetek 99,00 zł Odporność WIMIN Odporność, 30 kaps. 59,00 zł Odporność Estabiom Baby, Suplement diety, krople, 5 ml 28,39 zł Odporność Estabiom Junior, Suplement diety, 20 kapsułek 28,39 zł Jelito grube – choroby, objawy Jelito grube, czyli końcowa część przewodu pokarmowego, jest najbardziej podatne na choroby ze względu na funkcję, którą pełni. Bardzo częstą przyczyną schorzeń jelita grubego są błędy dietetyczne, które mogą wywołać niespecyficzne objawy. Jakie są objawy chorób jelita grubego? Zależą one od zaawansowania choroby, lokalizacji oraz konkretnej choroby, jaka je wywołuje. Najczęściej występującymi chorobami jelita grubego są zapalenia oraz choroba uchyłkowa jelita grubego. Najgroźniejszą z chorób jest jeden z częściej spotykanych nowotworów – rak jelita grubego. Choroby jelita grubego i objawy towarzyszące im objawy często przez długi czas są dla pacjenta niezauważalne. Jelito grube jest miejscem szczególnie narażonym na powstawanie uchyłków w przewodzie pokarmowym. Objawy choroby uchyłkowej jelita grubego pojawiają się zwykle dopiero na etapie jego zapalenia. Dominującymi dolegliwościami jest wtedy ból w lewym dole biodrowym, gorączka, zmiana rytmu wypróżnień, wzdęcia i zaparcia. Nowotworowa choroba jelita grubego objawia się często w bardzo zaawansowanym stadium. Jej najwcześniejszymi objawami jest niedokrwistość spowodowana krwawieniem w świetle jelita, osłabienie oraz obecność utajonej krwi w stolcu (z tego powodu po 50. roku życia powinno się regularnie wykonywać badanie na obecność krwi utajonej). Objawom może towarzyszyć utrata masy ciała. Zobacz także Jelito cienkie – choroby, objawy Jelito cienkie jest miejscem, w którym następuje intensywne trawienie i wchłanianie składników odżywczych. W tym odcinku przewodu pokarmowego mogą wystąpić niedobory enzymów trawiących substancje odżywcze. Specyficznymi chorobami dla tego odcinka jest celiakia, nietolerancja laktozy i inne zaburzenia wchłaniania. Objawy chorób jelita cienkiego związane z nietolerancją pokarmową pojawiają się po ekspozycji na konkretny składnik pokarmowy, ustępują natomiast po wykluczeniu go z diety. Przykładem takiej choroby jest celiakia – choroba charakteryzująca się nietolerancją na gluten zawarty w niektórych rodzajach zbóż. W jej przebiegu może dojść do anemii, osteoporozy, spadku masy ciała lub zatrzymania wzrostu u dzieci. Choroby jelit – objawy skórne Choroby jelit mogą manifestować się objawami nie tylko ze strony układu pokarmowego. Dość częste są zmiany skórne, z którymi pacjent w pierwszej kolejności zwykle udaje się do dermatologa. Najczęściej pojawiają się one w przebiegu nieswoistych zapalnych chorób jelit. Objawy skórne zależą od stopnia nasilenia choroby, są różne w różnych okresach jej trwania. Najczęściej jest to rumień guzowaty lub wysypka. Chorobą współistniejącą z nieswoistymi zapaleniami jelit najczęściej jest łuszczyca. Najnowsze w naszym serwisie Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. lek. Ewelina Stefanowicz Lekarka stażystka, absolwentka Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Mam za sobą wiele miesięcy praktyk w licznych trójmiejskich szpitalach. Interesuję się funkcjonowaniem ludzkiego organizmu zarówno od jego fizycznej, jak i psychicznej strony Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy